ในวันนั้นวันที่พ่อจากไป เราทำงานอยู่แสนห่างไกล (แม้ตอนนี้ก็ยังทำงานอยู่ในต่างแดน) ด้วยเหตุผลบางอย่าง ทำให้ไม่อาจไปงานศพพ่อได้ ตอนนี้ในชีวิตเหลือแม่เพียงคนเดียว ถ้ามีชีวิตเหลืออีกหนึ่งปีนับจากนี้ไป ขอไปใช้ชีวิตอยู่กับแม่ และการทำบุญ เข้าวัดเข้าวา ให้สมกับที่เราเห็นแก่ตัว
อ้างถึงการเก็บหอมรอมริบทุนเพื่ออนาคตวันข้างหน้าของเราเอง เราทำงานเสียจนบางเวลาไม่แม้แต่จะคิดถึงอะไรนอกจากงานตรงหน้า จนลืมไปว่า ใครกันที่เลี้ยงดูเรามาตั้งแต่แบเบาะ ให้เติบใหญ่ขึ้นมา พอปีกกล้าขาแข็ง ก็โบยบินจากมาเสียไกล
ตั้งแต่พ่อจากไป วันที่มีโอกาสได้กลับไปเยี่ยมบ้าน ความรู้สึกปลาบแปลบในหัวใจเกิดขึ้น เมื่อเราไม่อาจเห็นหน้าพ่อ เหมือนพ่อยังอยู่แต่หาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ จนทุกวันนี้ผ่านไปสามปีแล้ว ยังฝันถึงทุกคืน ฝันในวัยเด็ก ท้องทุ่งนา ขบวนเกวียนเพื่อนของพ่อ เราเดินตามพ่อไป พ่อจะไปไหน...
มันเป็นเหมือนสำนึกผิด ที่เราอยากชดเชย ไม่อยากให้ประวัติศาสตร์เกิดกับคนที่เรารักซ้ำรอยเดิมอีก
...รักพ่อแม่ คิดถึงพ่อแม่ที่สุดในโลกเลย




แจ้งลบ